Water bedekt ca. 70 procent van het aardoppervlakte. Meer dan 70 procent van ons lichaamsgewicht bestaat uit water. Niets anders is op deze aarde in zo grote hoeveelheden aanwezig als water. Toch begrijpen we bijna niets van water. We zijn nauwelijks in staat het wezen van het water te omschrijven. De kwaliteit van water wordt over het algemeen alleen negatief bekeken, door de bril van de chemie gezien en beoordeeld op gif-, afval- en schadelijke stoffen.
We zijn eraan gewend geraakt, een water goed te vinden, als bijvoorbeeld het nitraatgehalte lager is dan een vergelijkbare, willekeurig vastgestelde grenswaarde. In Duitsland bedraagt deze waarde in de drinkwaterregeling 50 milligram per liter. In Oostenrijk 100 milligram. Zijn de Oostenrijkers biologisch anders? De EEG plant een verlaging naar 25 milligram. Voor een zuigeling echter kan een nitraatgehalte van meer dan 10 milligram al dodelijk zijn, als de voeding met dit water bereid wordt. Zo gezien kan men bij deze grenswaarden duidelijke vraagtekens zetten.
Voor een zuigeling kan een nitraatgehalte van meer dan 10 milligram al dodelijk zijn. Hoe worden deze grenswaarden vastgesteld? Een voorbeeld: stel u voor ik liet met volle kracht een zware steen op uw voet vallen. U schreeuwt van pijn en wijst verontwaardigd naar u zere voet. Ik echter, in de functie van wetgever, heb daarvoor geen enkel begrip en zeg u dat u zich niet zo moet aanstellen. Tenslotte laat ik u nu een uur met rust en dan gooi ik die steen nogmaals. Een uur heeft 60 minuten en die hebben weer 60 seconden, dus een uur heeft 3600 seconden. En van die 3600 seconden heb ik uw voet slechts 1 seconde belast, toch een te verwaarlozen tijd en dus een acceptabele belasting voor uw voet. Ik kan me niet voorstellen dat u het hiermee eens zou zijn. Maar volgens dit schema worden grenswaarden bepaald. Bovendien wordt slechts rekening gehouden met de belasting van die ene stof en met mogelijke wisselwerkingen met andere stoffen wordt geen enkele rekening gehouden.
Door filtering kan men weliswaar de schadelijke stoffen uit het water verwijderen, maar de miljoenen frequenties, d.w.z. de werking in de homeopathische betekenis, opgeslagen in de zogenaamde herinnering van het water, krijgen we toch binnen, zoals wetenschappelijk onderzoek duidelijk aantoont. Dan zijn het dus niet de achtergebleven stoffen die ons schade berokkenen, maar de negatieve frequenties daarvan.
Het klinkt misschien tegenstrijdig maar het is zelfs niet eens zo belangrijk of het water, dat u drinkt, chemisch gezien “zuiver” is of verontreinigd. In de eerste plaats is het belangrijk welke en hoeveel levensbevorderlijke informatie het water u geeft. Een voorbeeld: de Ganges, de heilige rivier van India, is een van de meest vervuilde rivieren der aarde. Hij wordt vervuild door o.a. lijken die als gevolg van houtschaarste slechts gedeeltelijk verbrand zijn en zo in de rivier gelegd worden. Lijken van heilige mannen en vrouwen en die van kleine kinderen worden helemaal niet verbrand; ze worden in witte doeken gewikkeld en in het heilige water gelegd, waar ze dan uiteindelijk volledig vergaan. Vrouwen doen hun was in het kniediepe water. De koeien, die in India als heilig worden beschouwd en die vaak erg vuil zijn, zoeken verkoeling in het water en drinken aan de oevers. Waterzuiveringsinstallaties zijn er nauwelijks. De drukte van scheepvaart op de rivier is vergelijkbaar met onze autosnelwegen. Hun motoren verliezen olie en benzine. De oevers van Benares, een der grootste bedevaartsoorden ter wereld nodigen uit tot een ritueel bad. Daar baden duizenden bedelaars en zieken met open wonden en etterende zweren en vinden heling in de heilige rivier.
Het grootste probleem voor de meeste mensen zal zijn hun huidige inzichten naar het voorbeeld van het "vuile" water van de Ganges 180 graden te moeten wijzigen. Wij kunnen concluderen dat drinkwater destilleren door verdamping, osmose of filteren met actieve koolstof geen oplossing biedt. We moeten het geheel van de andere kant bekijken. Dan spreken we over het leven in plaats van over schadelijke stoffen! Niet alleen Indiërs gaan op bedevaart naar deze plaats, ook vele bezoekers uit Europa laten zich de kans op zo’n bad niet ontnemen. Men zou vermoeden dat ze zich daar van alles op de hals zouden halen, maar ze worden niet eens ziek. De arme mensen uit de dorpen langs de oevers halen hun drinkwater uit de rivier zonder problemen met hun gezondheid te krijgen.
Al is de Ganges ook zo vervuild, hij bevat ook een bijna ideaal spectrum aan levensbevorderende informaties, vergelijkbaar met de bron van Lourdes in Zuid-Frankrijk. Dit is meetbaar met een spectrometer die van nul tot in het megahertzbereik meet.
Al bestaan er dan ook geen “wetenschappelijke” verklaringen voor de vraag, waarom het water van de Ganges of van Lourdes zoveel levensbevorderende werking heeft, het staat in ieder geval vast, dat het zo is. We moeten aannemen dat water helende en ook ziekmakende informatie op kan nemen en aan andere biologische organismen door kan geven; dat het dus afhankelijk van de biologische waarde gezondheidsbevorderend of ziekmakend is. Tevens staat vast dat elke substantie, en dus ook water, zogenaamde fijnstoffelijke energie bevat. Binnen de huidige stand der techniek is er op dit moment helaas nog geen toepasselijk meetinstrument ontwikkeld voor zogenaamde fijnstoffelijke energie.
Stel, men zet op een horizontale rechte lijn, links beginnend bij nul, twaalf verschillende frequentie bereiken uit en loodrecht door het nulpunt een verticale lijn met daarin 12 verschillende uitbreidingssnelheden, b.v. de maximum snelheid van een middenklasse auto met 150 km/uur, verder de geluidssnelheid met 330 km/sec en de lichtsnelheid met 300.000 km/sec. Dan maakt dat in totaal 12 x 12 = 144 velden waarin men zou moeten kunnen meten. Maar slechts voor 12 velden zijn tot op heden geijkte meetinstrumenten ontwikkeld. In 3 andere velden kan men zich behelpen met biosensor of pendel (voor zover men dat beheerst), terwijl er voor 129 meet bereiken nog helemaal geen meetinstrumenten zijn.
Helaas is hiervoor tot op dit moment nog geen conventioneel meetinstrument ontwikkeld. Uitgaand van het natuurkundige inzicht, dat energie verbruikt wordt als iets beweegt, denkt men te kunnen afleiden dat wij voor onze voeding calorieën moeten opnemen en verbranden. Wij zijn ervan overtuigd wij ons slechts met voedingsmiddelen in leven kunnen houden. Omdat dit een eenvoudige verklaring is, zal deze overtuiging waarschijnlijk nog lang standhouden. De mens is echter geen machine, die brandstof nodig heeft, om te kunnen functioneren. Wij zijn levende wezens die “rangschikking” nodig hebben, zoals Erwin Schrödinger, een van de echt grote natuurkundigen van de 20e eeuw zei. Met onze voeding nemen wij zowel rangschikkingstructuren op als ook het in de voeding opgeslagen licht. Deze hebben onze lichaamscellen nodig voor de cellulaire en intercellulaire communicatie. In het laboratorium heeft men vastgesteld dat de “lichtopnamecapaciteit” in al het eet- en drinkbare, dus ook in water, duidelijk te meten is. Alleen de interne rangschikking en het lichtgehalte van ons eten en drinken, bepalen de biologische vitale waarde van deze stoffen. Dat is de positieve benadering ten opzichte van de gebruikelijke negatieve benadering, als slechts verontreinigingen en schadelijke stoffen in onze voeding gemeten worden. Wij mensen, de dieren en de planten, dus alle levende wezens, zijn lichtwezens die leven van licht en gerangschikte structuren. Sommige planten, zoals de zonnebloem, zijn uitstekende lichtopnemers. Ze kunnen zich in de richting van de hoogste zonnestralen draaien en daardoor zoveel licht opslaan, dat het zelfs op de olie overgedragen wordt.
Onze voeding is dus ook een “lichtdrager”. Hoe meer licht de voeding bevat, hoe minder voedingsmassa we nodig hebben en hoe hoger haar biologische waarde is. De Japanse arts Masaru Emoto heeft als samenvatting van een twaalf jaar durend onderzoek met zijn boek “Message from water” (de boodschap van het water) opovertuigende wijze de biologische waarde van verschillend water afhankelijk van hun innerlijke structuur en rangschikking zichtbaar gemaakt. Zo kan het ene water een hoge rangschikking hebben, terwijl een ander water innerlijk totaal chaotisch is. En precies dat bepaalt de gezondheidswaarde van het ene, of de schadelijkheid van het andere water. Met de chemische samenstelling van het water heeft dit niets te maken.
Nou kunt u natuurlijk tegenwerpen, dat het toch aangetoond is, dat wij schade ondervinden als wij water drinken dat stoffen bevat als bij voorbeeld arseen, lood, cadmium, psychofarmaca Oestrogeen, geneesmiddelresten, röntgencontrastmiddelen en wat zich verder nog in ons drinkwater bevindt. Volgens uw ervaring heeft u natuurlijk gelijk, dit is echter slechts gebaseerd op de schadelijke uitwerking van substanties in het water, of dit nu leidingwater of in flessen gevuld water uit de supermarkt betreft. Uit dood water of tenminste biologisch zwaar beschadigd, zoals we het uit de waterleiding of uit flessen (mineraalwater) krijgen, slaat het lichaam een gedeelte van de gifstoffen op in zogenaamde depots. Deze gifophopingen raak je normaal gesproken je leven lang niet meer kwijt. Levend water echter, zoals dat uit de Ganges of uit de bron van Lourdes, verhindert de ophopingen en spoelt de schadelijke stoffen via de urine uit het lichaam. Beide zijn echter dood, beide missen leven en precies daardoor zijn ze principieel anders dan levend water. Het is voor ons heel moeilijk te begrijpen, omdat we in principe geen ander, namelijk levend water meer kennen. Bovendien wordt de kwaliteit van het water altijd negatief benaderd, dus door de bril van de chemicus, slechts beoordeeld op de inhoudelijke stoffen.
De chemicus ziet in zijn reageerbuizen en onder de microscoop slechts stoffen en hun reacties onderling. Het leven heeft hij er nog nooit in gezien. Neemt u eens twee handen vol korrels uit een zak met granen. Een handvol legt u tien seconden in een magnetron en laat deze vervolgens door een chemicus analyseren. U laat ook de andere onderzoeken. De chemicus zal geen verschil vaststellen, voor hem zijn de proeven identiek. Vervolgens legt u beiden (apart) in water. De ene groep gaat kiemen, die uit de magnetron niet; die zijn al dood.
Steeds weer stellen jarenlange GIE water gebruikers verbaasd vast dat ze al jaren geen griepinfecties gehad hebben, terwijl ze voor hun GIE water gebruik regelmatig, soms zelfs meerdere malen per jaar, ziek werden. De oorzaak voor de veel robuustere gezondheid ligt behalve in het kwijtraken van gifstoffen en de toename van vitaliteit door een hoger zuurstofgehalte in het bloed veroorzaakt door een grotere hoeveelheid rode bloedlichaampjes, ook in de toename van de elektrische celspanning. Deze wordt namelijk tot vier en een half keer verhoogd!
Zo is dat ook met water. Er bestaat levend en dood water. Zien kun je dat leven niet maar de werking ervan is geheel anders. Masaru Emoto heeft in zijn fotoboek op indrukwekkende manier laten zien, hoe levendig, beschadigd en dood water eruit zien.
De GIE-wateractivator volgens Peter Gross maakt uit normaal leidingwater, dat met zijn geringe biophotonenuitstraling slechts een voedingsmiddel is, weer een levensmiddel van de hoogste kwaliteit. Door de GIE technologie wordt de intermoleculaire waterstof verbindingshoek van 104,5 graden naar 109,5 graden uitgebreid en acht van deze nieuw gevormde watermoleculen kunnen dan een stabiel vloeibaar kristal vormen. Daardoor krijgt het GIE water meetbaar andere natuurkundige parameter dan het leidingwater voor de behandeling. Dat heeft tot gevolgd, voor degenen die met GIE water leven (d.w.z. dagelijks ongeveer 2 liter of meer daarvan drinken – ook in de vorm van thee, koffie of soep – en bovendien in het water baden ) dat ze meetbaar veel van tijdens tientallen jaren in het lichaam verzamelde depots van gif- schadelijke- en afvalstoffen die mensen normaal gesproken niet meer kwijtraken, uitscheiden. Dat het lichaam daarna veel beter functioneert dan daarvoor met de gifstoffen, is niet moeilijk te begrijpen. En dat het GIE water er tevens voor zorgt dat de acuut uit het dagelijkse eten en drinken opgenomen gif- schadelijke- en afvalstoffen niet meer vast gaan zitten in het lichaam, is niet verwonderlijk.
Begrijpelijk dat water destilleren door verdamping, osmoseren of filteren met actieve koolstoffilters voor mensen met de GIE technologie geen thema meer is, aangezien onverteerbare stoffen uit eten en drinken toch direct weer weggespoeld worden. En dat niet allen, zelfs de verkalking in de aderen wordt – ongeveer in een jaar – afgebroken en weggespoeld. Bovendien bouwt het bloed van diegenen die met GIE water leven, binnen slechts 6-8 weken een aanzienlijk grotere hoeveelheid aan rode bloedlichaampjes op, die uiteraard zuurstofdragend zijn. Daardoor hebben deze mensen dan binnen slechts 2 maanden gemiddeld 20% meer zuurstof in het bloed. Om zulke fantastische bloedwaarden te krijgen moeten profsporters lang en intensief trainen om in hun eindspurt nog wat extra energie te hebben. Deze toename in conditie en vitaliteit en daarmee levenskwaliteit krijgt iedereen die met GIE water leeft. Deze aanmerkelijk hogere hoeveelheid zuurstof wordt als men tijdelijk geen GIE water heeft, zoals bijvoorbeeld tijdens de vakantie, pas na meer dan twee weken weer langzaam verbruikt, terwijl bij mensen die om hun vitaliteit te bevorderen water drinken dat met zuurstof verrijkt is, vastgesteld is, dat al na slechts twee uur daarvan niets meer in hun bloed te meten is. Om deze waarden te krijgen moeten profsporters lang en intensief trainen om in hun eindspurt nog wat extra energie te hebben. Deze toename in conditie en vitaliteit en daarmee levenskwaliteit krijgt iedereen die met GIE water leeft. Deze aanmerkelijk hogere hoeveelheid zuurstof wordt als men tijdelijk geen GIE water heeft, zoals bijvoorbeeld tijdens de vakantie, pas na meer dan twee weken weer langzaam verbruikt, terwijl bij mensen die om hun vitaliteit te bevorderen water drinken dat met zuurstof verrijkt is, vastgesteld is, dat al na slechts twee uur daarvan niets meer in hun bloed te meten is.
Rest nog op te merken dat de grote toename van rode bloedlichaampjes bij mensen met GIE water tegen de verwachting in geen verdikking van het bloed veroorzaakt; in tegendeel, dat hun bloed een fantastisch “vloeivermogen” krijgt, aangezien het GIE water iets “vloeibaarder”is als normaal water die niet door de grotere hoeveelheid rode bloedlichaampjes opgeheven wordt. Dit is door uitgebreide laboratoriumtests vastgesteld.
In de middeleeuwen stierf door pestepidemieën ongeveer 45% van de toenmalige bevolking. Degenen die daaraan stierven waren volgens het principe van de natuurlijke selectie de biologisch zwakkeren. Anderen werden weliswaar ook ziek, hadden echter een betere afweer en werden weer gezond. Weer anderen werden niet eens ziek. Toch kwamen alle mensen met de ziekteverwekkers in aanraking. Toen was er nog geen elektrisch licht, van stroom, spanning en de wet van Ohm en dergelijke was nog niets bekend. Tegenwoordig kunnen we niet alleen de spanning in elektrische leidingen meten, maar ook de elektrische spanning in elke lichaamscel en kennen we de samenhang tussen hoge elektrische celspanning en hoge lichamelijke afweer tegen infecties.
Blijkbaar zorgt een hoge lichaamscelspanning voor een grote immuniteit. Dit schijnt ook bevestigd te worden door uitspraken van de relatief weinig mensen die ondanks hun leven met GIE water toch nog een of tweemaal een griepinfectie hebben gekregen. Deze duurde dan niet als voorheen 10 dagen of zelfs langer, maar, weliswaar met dezelfde symptomen als anders, maar minder erg, slechts 36 of 48 uur. Bovendien wijzen ze er allemaal nadrukkelijk op dat ze zich daarna, in tegenstelling tot vroeger, niet nog een tijdje zwak en slap gevoeld hebben.
De GIE-wateractivator geeft water, dat zich elk levend wezen meetbaar aanpast, een water dat weet welke frequenties aan de mens moet geven en welke niet. In een zwembad gevuld met GIE water en met 50 mensen erin, krijgt elke persoon precies die energieën en frequenties die op dat moment nodig zijn, terwijl de frequenties die die persoon niet nodig heeft of die zelfs schadelijk voor deze persoon zijn, die meetbaar niet krijgt. Andere personen die dit wel nodig hebben, krijgen deze frequenties wel. Dit fenomeen is tot op heden nog bij geen ander water vastgesteld. Over deze wereldwijd eenmalige GIE technologie werd reeds in diverse gerenommeerde tijdschriften gepubliceerd.
GIE-activatoren zijn er voor woningen, huizen, flatgebouwen, hotels, bedrijven en industrie in elf verschillende maten van 0,5 tot 100 m3/uur. Het standaardapparaat voor een woning of huis kost (prijspeil 2006) € 2390,00. Dit is inclusief toebehoren (aansluitmaterialen) en BTW. Prijswijziging voorbehouden.
Bovenstaande tekst is ook beschikbaar in een folder. Klik hier.